Zajrzałam do archiwum bloga. Och, tyle we mnie było nastoletniej chęci przewrócenia świata do góry nogami. Tyle oburzenia na wszystko. Absolutna pewność, że się da.
Zestarzałam się nieco. (i bardzo dobrze!) Nie widzę sensu w podpisywaniu petycji. Nie rusza mnie ACTA. Na zimno kalkuluję, że w PO jest za dużo konserwatystów, żeby w tej kadencji przepchnąć sensowną ustawę o związkach partnerskich.
To chyba źle. Wiara w nasze siły jest potrzebna. Przecież za każdym razem, gdy Izabela Jaruga - Nowacka składała projekt liberalizacji ustawy antyaborcyjnej, temat aborcji wracał w mediach. Postawa społeczeństwa nieco się zmieniała. To ważne, to bardzo ważne. Nie ma Izabeli Jarugi - Nowackiej, jest Wanda Nowicka. Ona też potrafi, ona też może to ruszyć, zaczyna ruszać. I nieważne, że kolejny raz ustawa przepadnie. Ważne, że coś ruszy.
Przepraszam, miało być o końcu buntowniczki (choć to niezbyt trafnie dobrane słowo), wyszło kilka niezbyt składnych zdań o aborcji i Izabeli. I dobrze.
